Δημοτικά τραγούδια εμπνευσμένα από τον πόλεμο του 1912:

Ξυπνάτε βράχια, ρεματιές, ριζά, ψηλές ραχούλες πάρε την πρώτη όψη σου Μπιζάνι αγριεμένο, πάρε την όψη του θηριού της αστραπής τη λάμψη,  και την βροντή του κεραυνού, και θύμα μας τα χρόνια που ξύπναγες με τη φωτιά κοιμόσουν με τον Τούρκο!

Τα γρανιτένια στύθη  σου για λίγο πρότεινέ τα κι ένα περίλαμπρο στρατό απώθησε με λύσα! Σκούξτε ντουφέκια εκεί ψηλά από τη Μανωλιάσσα, Δρίσκε  και  κακοτράχαλο Τζουμέρκο μου, αγναντέψτε δώθε κατά τον Τόμαρο και διπλοπροσκυνήστε! Κυτάχτε τους πατέρες μας που πολεμούν στα κρύα.

…………………………………………………….Ι.Μ.Β.


«Ισείς βουνά του Γκρίμποβου, βουνά της Μανωλιάσσας,  λίγου να χαμηλώσιτι κανά ντουφέκι τόπου, για να φανούν τα Γιάννινα, το έρημο Μπιζάνι, πώς πολεμούν οι Έλληνες με τους Τουρκαλβανίτις.

Πέφτουν κανόνια σα βροχή, ουβίδες σαν χαλάζι. Κι αυτά τα λιανοντούφεκα σαν άμμους της θαλάσσης».

Ακαδημία  Αθηνών-δημοσιεύματα


Μανωλιάσσα

Απέναντι απ’τον Τόμαρο πάνω σε μια ράχη η Μανωλιάσσα βρίσκεται παντοτεινά  μονάχη.

Κρυμμένη και απόμερη βουβή και φοβισμένη σαν να’κανε κάποιο κακό και είναι δυστυχισμένη.

Είναι απ’τα  αστραπόβροντα, απ’τις βροχές, τα κρύα που πέφτουν με τους κεραυνούς του Δωδωναίου Δία.

Θαρρείς πως είναι μια θεά και μάλιστα ημέρα, που συντροφεύει πάντοτε το βροντερό το Δία .

Ω Μανωλιάσσα ένδοξη χιλιοτραγουδισμένη απ' όλα γύρω τα χωριά εσύ’σαι  δοξασμένη.

Από εκεί ξεκίνησε το δώδεκα η μάχη και προστεθήκανε σε σε και οι Μπιζανομάχοι.

Έχεις λαό περήφανο που ξέρει ν’αγαπάει και για τα τρία ιδανικά πάντα να πολεμάει.

Ραντάρ τηλεοράσεως σου φτιάξανε εξάλλου για τις υπηρεσίες σου που πρόσφερες στους άλλους.

Ενέργειες εκάνανε να πάρεις και νερό, από το Κεφαλόβρυσο μα όμως… το μισό.

Βλέπεις το κράτος σ’εκτιμά γιατί είσαι δοξασμένη και ως τα πέρατα της γης είσαι τραγουδισμένη.

Μανωλιασσίτες ένδοξοι μείνετε στο χωριό σας γιατί αυτά που γίνονται είναι για το καλό σας.

Κ.Ράπτης εκ Μελλιγγούς.